Zin in een kopje koffie? Dan moet je in Guatemala zijn, zou je denken… Guatemala is immers samen met Colombia werelds grootste en beste koffieproducent. Heerlijk dus om in het koffieparadijs een kopje koffie te drinken?! Maar niets is minder waar… Weet je welke koffie hier het meest gedronken wordt? Oploskoffie!

Pagina's: 1 2

Mijn laatste maand in Guatemala kondigt zich aan. Het werd tijd om nog een laatste keer naar het terrein te gaan. Maar vooral, ik heb recente nieuwsberichten nodig voor de website. Want, op 22 februari wordt ie officieel gelanceerd! Ik loop al maanden achter nieuwsberichten te zoeken bij collega’s, maar zij worden nog steeds opgeslokt door het (chemische) meststoffenproject van de overheid. Een project dat overigens tegen één van hun strategische actielijnen ingaat. Op papier klinkt dat zo mooi, “duurzame landbouw", “milieubescherming” en “respect voor moeder natuur", in de praktijk is CONIC er nog niet echt klaar voor. Ik had even genoeg van de stress- en frustratiesfeer op het kantoor en vluchtte naar Sipakapa en Sololá.

Pagina's: 1 2 3

Als er al een beeld bestaat die de Andes-identiteit samenvat is het voor mij zo’n volgeladen marktplein in een bergdorp zoals pakweg Guamote, of Saquisilí. Traditionele kledij in duizenden kleuren, een kakafonie van muziek door krakende ghettoblasters, schreeuwende marktkramers, krijsende varkens en berustende kippen; een parfum van kippenmest, gebraden varken, verse koriander, zweet en uitlaatgassen.

Voor de bezoeker een frontale aanval op de zinnen. Voor de ecuadoriaanse landbouwer is het de dag waarop het moet gebeuren: de produkten aan de man brengen, die oogst waar ze een dikke 9 maanden naartoe gewerkt hebben aan een mooie prijs verkopen.

En daar loopt het mis.

Pagina's: 1 2

Zo’n 30tal organisaties van over heel Colombia kwamen vorige weekend samen om zich over een prangend nationaal probleem te buigen: dat van de grootschalige mijnbouw.

Een problematiek die ook in Colombia steeds meer lokale gemeenschappen voor grote problemen stelt: milieuvervuiling, maar eveneens het verlies van landrechten, voedselveiligheid en cultuur, tot zelfs de gewelddadige verdrijving door paramilitairen groeperingen, al dan niet met actieve hulp van het leger.

Recentelijk nog, werd een huis van een inheemse familie platgebombardeerd door een helikopter van het leger, officieel omdat er guerrillero’s in de buurt zouden geweest zijn, terwijl het moeilijk als toevallig kan gezien worden dat diezelfde gemeenschap nog maar recentelijk was teruggekeerd na eerder al eens verdreven te zijn vermoedelijk om plaats te maken voor een mijnbedrijf dat in de regio wil opstarten (1).
Dergelijke gebeurtenissen geven een verontrustende trend aan die zich niet enkel in Colombia voordoet: die van de ‘militarisatie’ van gebieden waar multinationals hun oog laten vallen hebben op de natuurlijke rijkdommen (2), zoals in dit specifiek geval van de Muriel Mining Corporation in de regio van Chocó (3).

Dergelijke megaprojecten bedreigen niet alleen het voortbestaan van inheemse gemeenschappen, maar ook het levensonderhoud van lokale boeren die in de toekomst mogelijks door milieuvervuiling niet langer aan landbouw zullen kunnen doen. Misschien paradoxaal genoeg, bedreigt het ook het voortbestaan van kleinschalige mijnbouwers in dezelfde regio: Meestal zijn dat lokale arbeiders die reeds lange tijd, soms zelfs generaties lang, een stukje grond hebben uitgebaat met behulp van kleinschalige en artisanale mijnbouwtechnieken, en die zich plots geconfronteerd zien met een internationaal bedrijf dat beweert de eigendomsrechten over hun land te bezitten of een concessie te hebben om er een open-pit mijn te beginnen.
Onafhankelijk van hun redenen, elk van hen hebben enorm te lijden bij de komst van dergelijke grootschalige mijnbouwprojecten.

Twee dagen discussiëren kostte het om een consensus te bereiken tussen de verschillende aanwezigen en organisaties, die elk hun eigen standpunt hadden tegenover mijnbouw: dat ging van ‘neen, mijnbouw nooit’, over ‘neen, als het over grootschalige mijnbouw gaat’ tot ‘nee tegen grootschalige mijnbouw door multinationale bedrijven’ (4).

Maar uiteindelijk kwam het akkoord er dan toch, mede omdat eenieder zich meer dan bewust was van de hoogdringendheid om op nationaal niveau een front te vormen dat de problematiek van dergelijke megaprojecten op de nationale agenda kan zetten.
Die noodzaak werd andermaal duidelijk wanneer één van de deelnemende organisaties het trieste nieuws moest brengen dat in de loop van de bijeenkomst twee van haar leden in de provincie Bolivar, vermoedelijk door paramilitairen, waren vermoord (5).

Het weekend werd uiteindelijk het best samengevat door de woordvoerdster van de Nationale Organisatie voor Inheemse volkeren van Colombia (ONIC) wanneer ze zei: ‘Vorig jaar was het jaar van de vergaderingen, dit jaar dat van de actie.’

Welkom, ‘Netwerk Colombia tegen Grootschalige Mijnbouw’, wij hopen nog veel van u te mogen horen.

(1) http://justiciaypazcolombia.com/Indigenas-heridos-por-bombardeos & http://contagioradio.com/otra-mirada/193-en-grave-estado-de-salud-indigenas-que-fueron-victimas-del-bombardeo-por-parte-del-ejercito
(2) http://catapa.be/nl/news/675
(3) http://justiciaypazcolombia.com/Remilitarizacion-de-Resguardos-de
(4) oftewel: ‘nationalisatie’ als oplossing voor de mijnbouwproblematiek. Moet gezegd dat die laatsten eens bij de buren in Ecuador moeten gaan horen of daardoor alle milieu- en andere problemen op magische wijze opgelost zijn.
(5) http://www.censat.org/dadamail/mail.cgi/archive/prensa/20100215120611/

Dossier GADRU

Als gevolg van de aardbeving in Haïti en vooral Port au Prince zijn er in België heel wat initiatieven ontstaan die op een of andere manier willen helpen. Zo ook in mijn ruimere kenniskring.
Ik kan dit alleen maar toejuichen. Haïti is jarenlang verwaarloosd, gebruikt geweest door de internationale gemeenschap en kan uw hulp dus heel goed gebruiken.
De wederopbouw van Port au Prince en de andere steden die vernietigd zijn is een noodzaak, maar als we werkelijk iets willen veranderen aan de situatie in Haïti, onvoldoende.
Misschien dat de aardbeving die het land op zijn kop heeft gezet de trigger, de impuls kan zijn voor een ommekeer.
Ik geloof, en dat is een van de hoofdredenen geweest waarom ik het werk bij GADRU heb aanvaard, dat rurale ontwikkeling aan de basis ligt van de ontwikkeling van een land.

Pagina's: 1 2

Het is al een heel tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb. En ik wil toch wel een paar dingen kwijt… Zaterdag was er een reünie met een dertigtal jongeren uit 8 verschillende Maya-Mam gemeenten van Xela. Het thema was ‘de realisatie van een productief project’. Veel jongeren hebben weinig geld en hebben geen echte job dus dergelijk projecten interesseert hen heel erg. Maar omdat we voor dit thema geen al te groot budget hadden, werd het aantal jongeren dat kon participeren beperkt. Daarom hebben we voor de reünie zelf de jongeren geselecteerd waarvan wij weten dat een dergelijk project iets voor hen is en waarvan we weten dat ze erg gemotiveerd zijn om dit project tot een goed einde te brengen.

Pagina's: 1 2

Ecuador, het land waar ik mijn eerste 12 levensjaren doorbracht, is veel veranderd in de 15 jaar dat ik weggeweest ben. Als kind van 12 vertrokken, en nu als vrouw van 27 terug om een jaar als vrijwilligster bij FIAN te werken. En toch, ondanks de grote veranderingen, kostte het me totaal geen moeite om me weer thuis te voelen. De geuren, kleuren, geluiden, de mensen… Alles voelt erg vertrouwd aan.

En zo sta ik al een week te poppelen om aan het echte werk te beginnen. Niet dat ik niets gedaan heb tot nu toe! Woensdagavond 27 januari ’s avonds geland, donderdag 28 januari om 10u ’s ochtends vertrokken naar Muisne (Esmeraldas) om deel te nemen aan de Jaarlijkse Algemene Vergadering van FIAN. De NGO, die voor het recht op voedsel strijdt, is groter dan ik verwachtte. 35 leden waren aanwezig in Muisne, en blijkbaar is er nog een groot deel die zich heeft geêxcuseerd wegens andere verplichtingen. Ondanks mijn uitputting door de extra lange reis, heb ik genoten van het weekend. Collega’s beter leren kennen, meer inzicht gekregen in de werking van de NGO en aangezien ik fotografe van dienst was me erg geamuseerd met foto’s te trekken. Dat Muisne een prachtig eiland is, was natuurlijk ook mooi meegenomen.

Sinds maandag terug in Quito en sinds dinsdag op kantoor… Dit weekend opnieuw vergadering buiten Quito, deze keer om de jaarlijkse planning op te maken. Daarom kreeg ik al de hele week van iedereen te horen ‘paciencia, paciencia’, als ik aan mijn collega’s vragen stelde over mijn werk. Al wat kleine taakjes gedaan, maar het kriebelt om aan het grote werk hier te beginnen. Hoewel ik me dus al goed thuis voel in Quito, moet ik me nog wat aanpassen aan het Zuiderse ritme hier…

‘…find it difficult to believe that the US government would care enough about these countries to try and control or topple their governments.
Why should Washington policymakers care who runs them?

Unfortunately they do care. A lot. They care enough about Haiti to have overthrown the elected president Jean-Bertrand Aristide not once, but twice. The first time, in 1991, it was done covertly. We only found out after the fact that the people who led the coup were paid by the US Central Intelligence Agency. And then Emmanuel Constant, the leader of the most notorious death squad there – which killed thousands of Aristide’s supporters after the coup – told CBS News that he, too, was funded by the CIA.

In Honduras last summer and autumn, the US government did everything it could to prevent the rest of the hemisphere from mounting an effective political opposition to the coup government in Honduras. For example, they blocked the Organisation of American States from taking the position that it would not recognise elections that took place under the dictatorship. At the same time, the Obama administration publicly pretended that it was against the coup.

Why do they care so much about who runs these poor countries? As any good chess player knows, pawns matter. The loss of a couple of pawns at the beginning of the game can often make a difference between a win or a loss. They are looking at these countries mostly in straight power terms. Governments that are in agreement with maximising US power in the world, they like. Those who have other goals – not necessarily antagonistic to the United States – they don’t like.

October 1970, President Richard Nixon was cursing in the Oval Office about the Social Democratic president of Chile, Salvador Allende. “That son of a bitch!” said Richard Nixon on 15 October. “That son of a bitch Allende – we’re going to smash him.” A few weeks later he explained why:

The main concern in Chile is that [Allende] can consolidate himself, and the picture projected to the world will be his success … If we let the potential leaders in South America think they can move like Chile and have it both ways, we will be in trouble.

That is another reason that pawns matter, and Nixon’s nightmare did in fact come true a quarter-century later, as one country after another elected independent left governments that Washington did not want. The United States ended up “losing” most of the region. But they are trying to get it back, one country at a time.’

Volledig artikel hier: http://www.guardian.co.uk/commentisfree/cifamerica/2010/jan/29/us-latin-america-haiti-honduras

Overal in burkina zie je kleine goudzoekerssites. Ik heb vorige week één van de grootste bezocht. Iets minder dan een jaar geleden is daar goud gevonden en nu is de site een heus dorp geworden. Un village d’or. Alles bestaat er uit tijdelijke vestigingen. Tijdelijke huisjes, winkeltjes, werkplaatsen om uit de aarde het goud te filteren, plaatsen waar je je brommer kan repareren. De omvang van het dorp overweldigde me, hoeveel mensen er precies leven weet niemand, maar het moet rond de 4.000 à 6.000 zijn. De tijdelijkheid van de vestigingen was schrikwekkend duidelijk, maar velen woonden hier al meer dan 8 maanden.

Pagina's: 1 2

Kameroen… het is een land van uitersten, zoveel is zeker. Na een kleine negen maanden, begint het beeld zich wat vast te zetten. Hieronder wat meer.

.

Toen ik een Ierse zuster – die al 35 jaar in Kameroen woont – vroeg wat er volgens haar veranderd was in Kameroen, zei ze droogjes: “more taxi’s, more corruption, and that’s it”.

Pagina's: 1 2