Misschien weten jullie dit al maar mijn dagelijks vervoermiddel in het dorpje hier is een fiets. Niet zomaar het gewone Chinese model dat je in ieder Afrikaans dorpje vindt maar een echte mountainbike. Voor mijn gemak hebben ze dat fietsje een beetje ‘getuned’. Geen spoilers en lichtjes op mijn fiets maar wel een flashy roze kleur, bijpassende grijs-rode spatborden, een bagagedrager en het topje van hipheid: vooraan een mandje voor groenten en fruit!
Normaal fiets ik slechts zo’n 4 km op dit sportief vervoersmiddel maar soms waag ik me al wat verder. Zo besloot ik naar Bwera (20 km hiervan, richting Congo) te bollen. Alhoewel ‘bollen’ was het niet echt. Er was meer bergop dan bergaf aan, maar het was de moeite waard: het uitzicht op Queen Elizabeth National Park was prachtig!

Vervolgens kwam ik ook nog een markt tegen. Een kleine verbazing voor vele mensen om een vrouwelijke Muzungu op zo’n roze fiets te zien! Vissenkoppen, ajuinen en palmolie, alles was er te koop.

Bovendien was er ook nog een promotour van zeep bezig. Hierbij werd er muziek gedraaid door een ‘professionele’ dj en goed hard door de micro geschreeuwd. Maar het doel was bereikt; vele mensen stopten en een enkeling liet zich gaan in de vroege, warme namiddag.
Een succesvolle uitstap waarna ik door mijn gids, die in Bwera woont, werd uitgenodigd voor een heerlijk maal met vers passievruchtsap!

Groetjes!

Hier was ik op stap in de bergen, na een Kerst in de tropen!

De trotse eigenaar en bouwer van het nieuwe speeltje

De kleine gluurder

John, mijn collega, met pindanootjes aan zijn oren

Lekkere maïs!

Op de ettelijke avonden dat we hier bij elkaar geschaard zitten voor het avondmaal, worden vele verhalen verteld. Sommige ervan zijn moeilijk te geloven, andere lachwekkend met soms een treurige ondertoon. Af en toe springt er eentje uit die de moeite waard is om te vertellen. Bij deze:

Pagina's: 1 2

Dat het zachte, glooiende haar hier in Oeganda een rariteit is, weten jullie waarschijnlijk al langer. Toch zorgt deze muzungu eigenschap voor hilarische situaties. Zo zat ik twee geleden in een matatu (openbaar vervoer hier) van Kasese naar UIOF, het centrum waar ik woon. Voor me zat een meisje van ongeveer 8-9 jaar oud. De vermoeidheid sloeg opeens toe, toen ik daar zat en ik besloot een dutje te doen, de rit duurt ongeveer een uurtje, dus tijd genoeg.

Pagina's: 1 2

Wat heb ik hier nu al gedaan? Nog niet zo veel eigenlijk! Buiten wat
rondgetoerd, mensen teruggezien en vooral al veel verplaatsingen gedaan.
Woensdagnacht aangekomen, onze mohammed had mijn naam zeer kalligrafisch geschreven nadat ik lang heb moeten wachten op mijn visum en bagage.
Vervolgens een wilde rit langs putten, verdwaalde fietsers en grote lichten naar Wakiso (zo’n 10 km van Kampala=hoofdstad) waar Frans en Lut wonen die steunpunt zijn voor Broederlijk Delen in Oeganda, Burundi en Rwanda. Na een kort kennismakingsgesprek gaan slapen om de volgende dag wakker te worden en daar kwam het geronk van de generator me al toegemoet want er was al geen stroom meer.

Pagina's: 1 2

Hoi hoi!

Ik vertrek, mijn koffers zijn bijna gepakt en het buikgevoel is er. Morgen stap ik op het vliegtuig en slechts 9 uur later kom ik aan in Entebbe, Oeganda.
Doel van deze blog? Jullie (proberen) op de hoogte houden van de pracht en praal van Oeganda maar ook van de donderwolken en bliksemschichten die hier wel eens durven passeren.

Every day there’s a girl in the mirror asking me…
What are you doing here?
Finding all my previous motives
Growing increasingly unclear.

I’ve traveled far and I’ve burned all the bridges
I believed as soon as I hit land
All the other options held before me,
Would wither in the light of my plan.

Kings Of Convenience Homesick

Tot snel!

Astrid