Lang geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen, maar de afgelopen weken en maanden is er heel wat gebeurd. Ik zou niet weten waarmee te beginnen: een collega die enkele dagen in den bak heeft gezeten na een uit de hand gelopen meningsverschil bij de verkoop van een stier op de lokale markt, de trouw van mijn zus en mijn problemen bij de immigratie om op tijd naar Belgie en weer terug te geraken, het ontslag van een andere collega en hoe het project hier wat in de soep dreigt te draaien, een leerrijke vorming in Oeganda met alle partners van Broederlijk Delen in de regio, de dertien uur durende busrit er naar toe, over hoe mijn snot twee dagen na Kampala te hebben verlaten nog altijd zwart zag van de roet, de overwinning van Obama en half Afrika dat nu de hemel op aarde verwacht, de hele situatie in Oost-Congo en hoe Rwanda er tot over zijn oren mee in verwikkeld zit, de arrestatie van een Rwandese hoge piet (nu ja, ‘t is wel een madam) verleden week in Duitsland en het buiten stampen van de Duitse ambassadeur in Rwanda 2 dagen nadien, dan wel het feit dat ik zelf net Rwanda ben uitgezet (wat daar overigens los van staat, denk/hoop ik), mijn huidig verblijf als vluchteling in Oeganda, en het feit dat onze vrienden bij de immigratie mij er nu ook nog eens van verdenken geknoeid te hebben met een Rwandees visum in mijn paspoort… Kortom het is hier een waar feest.

Later meer dus.

Eind juli ben ik op vakantie vertrokken naar Tanzania om er de Kilimanjaro te beklimmen tesamen met Katrin, een Oostenrijkse die met mijn moeder een school aan het bouwen is in Kenia. Vermits er vanuit Rwanda slechts twee maal per week een vlucht naar Kilimanjaro airport vliegt, ben ik enkele dagen voor de beklimming zou beginnen al in Arusha aangekomen. Eindelijk had ik nog eens het gevoel in een echte stad rond te lopen, want in Rwanda krijg ik zelfs in Kigali niet die indruk.

Pagina's: 1 2

Mijn laatste update dateert alweer van goed twee maanden geleden, dus hoog tijd om nog eens iets van mij te laten horen. Er is vanalles gebeurd, ik hoop dat ik me nog voldoende herinner om alles mooi blogsgewijs te delen met mijn achterban.

Pagina's: 1 2

Faits divers en weetjes:
- Men is hier alleen bikken gewoon met een drukknop waarop ge achteraan uw duim zet. Iets ingewikkeldere bikken, bijvoorbeeld van het type waaraan ge moet draaien, kent men hier niet. Als ge zo’n bik dan eens uitleent, is hij gegarandeerd kapot als ge hem terugkrijgt.

Pagina's: 1 2

Er zijn zo van die dagen waarop het niet erg meezit. Verleden week dinsdag was zo’n dag. Het begon al om kwart voor 5 ‘s morgens toen een idioot op een minaret mij wakker schreeuwde. Ik was blijkbaar niet het enige slachtoffer, ook de guardien wist ervan en besloot dan maar om ineens zijn radio keihard te zetten. Van slapen is niet veel meer in huis gekomen.

Pagina's: 1 2

Om een aantal activiteiten van het project voor te stellen, dacht ik in de eerste plaats aan de meest zichtbare. Zo bouwen we voor het ogenblik 3 bruggen in de sector Muganza. Vorige week ben ik er langs geweest met de burgemeester van het district, want het is de bedoeling om tot een samenwerking te komen tussen het project enerzijds en het district anderzijds, waarbij het project de betonnen steunberen en de vereiste arbeid financiert, terwijl de houten dwarsbalken (het brugoppervlak zelf) door het district zouden worden geleverd. Uiteindelijk is het een blitsbezoek geworden, want er barstte een tropisch onweer los boven onze hoofden en ik was de enige met een k-way bij. In ieder geval ziet het ernaar uit dat de werken goed opschieten. Binnekort zullen de dorpelingen niet meer via een omgevallen boom de rivier hoeven over te steken. Er wordt met een man of 30 aan gewerkt; de ingenieur verdient 5.000 FRW per dag, de metsers 1.700 FRW en de hulpjes 600 FRW. Btw, 1 € is 850 FRW waard. Je zal zo maar maar een hulpje wezen…

Pagina's: 1 2

Ik heb een nieuw visum! Zoals eerder vermeld zat ik immers met een probleem; een vervallen visum. Maar dat is nu dus opgelost. En dat ging als volgt. Op aanraden van Firmin ben ik naar Bujumbura, de hoofdstad van Burundi, gereden om daar op de Rwandese ambassade een nieuw visum aan te vragen. Hij kende immers iemand (Hemedy) die op zijn beurt de eerste secretaris van de Rwandese ambassade in Burundi kent, en die op die manier een vlot verloop van mijn aanvraag zou kunnen regelen. Bovendien werkt zijn schoonbroer aan de grens, waardoor hij zou kunnen regelen dat ik het land zonder gedoe zou kunnen verlaten (wat met een vervallen visum niet zo vanzelfsprekend is). Bon, dit werd allemaal verleden donderdag besproken en het plan was dat ik maandag met die Hemedy naar Bujumbura zou vertrekken. Hij had een wagen en ik zou alleen maar de naft moeten betalen. Overigens is het mij nog steeds niet duidelijk waarom die Hemedy mij zo graag wou helpen. Op een of andere manier vermoed ik een addertje onder het gras. Ondertusssen weet ik dat zijn bedrijf in een tender zit in het project van Firmin, dus…

Soit, ik dus maandag aan het wachten om naar Bujumbura te vertrekken, toen bleek dat Hemedy’s chauffeur al sinds zondag spoorloos was (met wagen). Dus werd het plan uitgesteld tot dinsdag. Toen ook dinsdag de chauffeur nog steeds spoorloos bleek, begon ik toch op alternatieven aan te dringen. Dat werd dus een huurauto, die overigens pas 4 uur later zou opdagen (er moesten nog verzekeringen en zo in orde gebracht worden). Normaal komt er bij een huurauto altijd een chauffeur, maar die had ik niet nodig (vooral niet omdat ik geen zin had om zijn overnachting in Bujumbura te betalen). Gelukkig kon Hemedy de chauffeur overtuigen om niet mee te gaan. Zoals gezegd waren er ondertussen dus al 4 uren gepasseerd en wilde ik echt wel vertrekken. Toen bleek er opeens nog iemand mee te gaan. Valentat, een collega van Hemedy van wie het nog altijd niet duidelijk is waarom hij nu is meegegaan. Hij zei dat hij in Bujumbura geboren is en er sinds 1976 niet meer is geweest. Kan best zijn, maar wat heb ik daar mee te maken? In elk geval, ik had geen zin meer in extra gedoe, dus besloot ik maar om het erbij te laten (per slot van rekening wou die Hemedy mij een dienst bewijzen en ik kende hem niet eens), dus reed Valentat maar verniet mee. Overigens een bizar figuur, met een gemengd Rwandees-Congolees-Burundese achtergrond. Zo wist hij te vertellen dat zijn grote broer 11 jaar minister van financiën van Zaire is geweest onder Mubutu en hij beweerde een goede vriend te zijn van de Belgische ambassadeur en van Louis Michel. Daarop liet hij mij een of ander projectvoorstel gericht aan Michel zien (na 10 minuten lezen had ik nog niet door waarover het project nu eigenlijk ging, zoveel gezwam). Fantast of niet? Het zal me worst wezen. Aan de grens met Burundi (we waren opzettelijk via een alternatieve route gereden om Hemedy’s contact er hopelijk terug te vinden) bleek dat het regelen van mijn exit stamp opeens 20 dollar bleek te kosten. Ik voelde mij al ongemakkelijk van voorafaan in heel het verhaal (ik had nu eenmaal een visumprobleem en dus geen sterke onderhandelingspositie), maar het was nu te laat om nog terug te krabbelen. Dus dan maar betalen en de grens over. Burundi ziet er overigens nog een stuk armer uit dan Rwanda (en het is hier al geen paradijs), veel mensen wonen er nog in echte hutten (lemen muur, strooien dak), wat in Rwanda zeer zeldzaam is. De rest van het traject verliep aan vliegende vaart (95 km/u over een zandweg geeft u het gevoel dat ge zou opstijgen als ge uw armen uit het raam zou steken). Toen ik zei dat ik liever niet zou verongelukken of iemand omver rijden (ondertussen bleek dan ook nog dat de claxon, belangrijkste instrument aan boord om fietsers en voetgangers te waarschuwen, het niet meer deed), antwoordde Hemedy dat we zo snel reden om voor 17.30u in Bujumbura aan te komen. Op dat uur worden de toegangswegen tot de stad namelijk afgesloten door het leger (er is blijkbaar een soort van avondklok). Dat wist ik dus niet! Burundi is half in (burger)oorlog. Een goede maand geleden is de hoofdstad nog aangevallen met mortieren door een rebellengroep, waarop SN Brussels Airlines alle vluchten naar Bujumbura een tijd heeft geschrapt. Soit, wij om 17.22u door de voorlaatste barrière, maar toen we om 17.27u bij de laatste arriveerden, bleek die al dicht. Opeens mochten we er enkele minuten later toch nog door met een wagen of 5 (oef!), anders had ik ergens in rebellengebied een bed moeten gaan zoeken (wat bijzonder sneu was geweest). Het laaste half uur door de bergen passeerden we een half leger (veel mannen met zwaar geschut, pickups met koffiemolens achterop gemonteerd, you get the picture), maar eens in Bujumbura normaliseerde de situatie. Nu ja, het is maar wat je normaal noemt; jonge gastjes op een te grote fiets met achterop drie (!) geiten die u bergafwaarts voorbijslalommen, brandstofwagens met in koeien van letters DANGER op geschreven en waaraan dan een half dozijn fietsers gaan aanhangen om zelf niet den berg op te moeten trappen, dat soort van taferelen.

Eens aangekomen in de stad, het was al na zessen, zijn we ons dan gaan voorstellen bij de man van de ambassade (bij hem thuis), kwestie dat die zou weten waarvoor we ’s anderendaags zouden passeren. Oh ja, dan moesten we ook nog in de rapte 25 kg patatten gaan afzetten die we vanuit Kigali bij hadden voor de vrouw van Firmin in Bujumbura. In Bujumbura kosten die immers drie keer zoveel als in Rwanda.

In Bujumbura heb ik gelogeerd bij Eva (een collega bij BD) en Dorien (vrijwilligster bij BD) en ze wisten mij te vertellen dat ze de afgelopen weken toch geen bommen meer gehoord hadden. Na een lekker visje verorberd te hebben (Bujumbura ligt aan het Tanganyikameer, na het Victoriameer het grootste meer van Afrika), ben ik dus met een gerust gemoed gaan slapen. Voor de verandering op een harde matras, wat een hele verandering was na bijna 2 maanden in een put te hebben geslapen. Het muskietennet was wel wat klein voor het bed, zodat ik het maar zo gelaten heb. Resultaat: 11 muggenbeten op mijn rechterschouder alleen al. De volgende morgen bleek dat we de man van de ambassade voor een ontbijt in een chique hotel hadden uitgenodigd. Daarna was alles op de ambassade in een half uur geregeld en had ik mijn visum. Vervolgens moesten we nog ergens de nonkel van Hemedy oppikken om die een lift naar Kigali te geven. Gelukkig was die in een vorig leven nog garagist geweest en kon hij de claxon repareren, anders zou mij dat nog geld hebben gekost. Bon, verder verliep de terugreis zonder noemenswaardige incidenten. Wel duurden de formaliteiten aan de grens superlang, ge moet er een hele vragenlijst invullen om het land te kunnen verlaten en dan aan de andere kant nog eens hetzelfde om binnen te mogen.

Maar ik heb dus mijn visum. Nu op naar een verblijfsvisum en een werkvergunning!

Vorig weekend met een groep vrienden naar het Nationaal park Akagera geweest, in het oosten van Rwanda tegen de grens van Tanzania. Vanalles gezien; bavianen, buffels zebra’s, giraffen, waterbokken, impala’s, een eenzame olifant, nijlpaarden en een krokodil die een dood nijlpaard aan het verslepen was. Vergelijkbaar met wat je te zien krijgt in Kenia, maar nog veel mooier en oprechter. De reden is simpel, ik had hier nooit het gevoel in een open-lucht zoo verzeild geraakt te zijn. Geen taferelen dus waarbij de gids via de walkie-talkie meegedeeld krijgt waar de leeuwen zich bevinden, waarop vervolgens een dozijn zware jeeps volgstouwd met toeristen zich op vanop 2 meter afstand aan een troep slapende leeuwen vergapen. Nee, hier moet je zelf op zoek naar de dieren. Er zijn er veel minder, maar dat maakt het ook spannender en avontuurlijker om ernaar op zoek te gaan. En de voldoening als je ze dan vindt is uiteraard ook veel groter. Bovenien is de savanne hier heuveliger en meer bebost dan in Kenia, wat de landschappen nog mooier maakt. Ten slotte mag je hier zelf rijden in het park. Sterker nog, je moet met je eigen wagen komen, want busjes zijn er niet.

Dus hadden wij een jeep gehuurd. Dat is hier niet goedkoop, maar we hadden de prijs toch nog wat kunnen onderhandelen. Ik ben er niet van overtuigd of dat zo’n goed plan was, want het voertuig waarmee we uiteindelijk zijn vertrokken mankeerde vanalles. De koffer ging 9 keer van de 10 niet open (net zoals de linker achterdeur trouwens), de ruitenwissers blokkeerden na 1 uur rijden, 1 licht bleek niet te werken (maar werkte tegen de avond dan toch opnieuw) en aan de voorruit hadden ze een blauwachtige donkere band tegen het zonlicht gekleefd, maar dan wel op zo’n hoogte dat ik mij constant moest bukken om nog een normaal zicht op de baan te hebben (met een kanjer van een stijve nek als gevolg). En dan was er nog het profiel van de banden dat niemand bleek gecontroleerd te hebben (ik sloot pas aan in Kigali, ik was er dus niet bij toen de auto werd opgehaald). Die banden waren rijp voor een formule 1 parcours, minder geschikt dus om met een 4*4 door een nationaal park te gaan crossen. Nog voor we in het park arriveerden hadden we het al zitten. Opeens kreeg ik de wagen niet meer vooruit, platten band dus. Cool, in the middle of nowhere en niemand die vertrouwd is met het gebruikt van een krik. Nog leuker werd het toen bleek dat de krik gebroken was! Dat werd dus wachten tot er een busje zou passeren, want er bleek geen netwerk voor onze gsm’s. Ondertussen werden we omsingeld door een horde lokale kinderen die zich afvroegen wat die crazy muzungus toch bezielde om zich zonder krik op de baan te begeven (noot: ik heb hier al 2 keer lekke band gehad). In afwachting hielden Marie-Hélène en Helena (2 studenten geneeskunde) zich bezig met het ontsmetten van de knie van een kindje dat weet-ik-veel-wat had voorgehad met als resultaat een knie waarop wel 20 vliegen een nieuwe thuis hadden gevonden. Na drie kwartier klooien met die kapotte krik (waar ge dus inderdaad niks mee kunt aanvangen), passeerde er gelukkig toch een busje. Met krik. De chauffeur was zo vriendelijk ons te assisteren bij het vervangen van het wiel en na hem wat geld te hebben toegstopt konden we verder.

Zoals gezegd was het park dus de max. Het gezelschap was goed (een maat, ikzelf en 5 meiskes) en de omgeving ook. Zeker omdat we er ook gekampeerd hebben op een heuveltop met zicht op het meer en een kampvuur om de hyena’s op afstand te houden. Al hadden we alleen maar brood, confituur en la-vache-qui-rit bij (volgende keer gegarandeerd barbecue!), er is niets dat kan tippen aan een bak bier bij het kampvuur.

Een week of twee geleden zijn er een boel mensen komen opdagen voor 2 vacatures in het project. We hadden enerzijds nog een animator nodig voor een van de 9 sectoren en anderzijds een technicus ‘vulgarisatie en animatie’ (den baas van de 9 animatoren, zeg maar). Onder animatie wordt hier verstaan het geheel van sensibiliseren, informeren, omkaderen, ondersteunen, trainen, enz. van de doelgroep (de boeren). Vulgarisatie is de stap waarin nieuwe technieken, uitgewerkt in onderzoekscentra en universiteiten, worden uitgelegd aan de boeren.

Na een eerste selectie aan de hand van de cv’s (die hier trouwens meestal handgeschreven zijn), werden een dozijn kandidaten uitgenodigd voor een schriftelijke proef. Om de objectiviteit te garanderen werden die testen dan verbeterd door 4 mensen (waaronder ik) en werd er vervolgens een gemiddelde score gegeven. Daaruit werden de beste drie dan uitgenodigd voor een gesprek. Wel een beetje vreemd, ik was hier zelf amper een maand en was al volop betrokken bij het aannemen van anderen. De gesprekken zelf zijn overigens vergelijkbaar met doorsnee interviews in België. Er zitten dus ook ‘ouwe getrouwe’ vragen in van het type ‘beschrijf uw 3 sterkste en uw 3 zwakste punten eens’. In het toelichten van hun sterke punten waren ze allemaal heel goed onderlegd (een grapjas vermeldde zelfs dat hij vaak bidt als sterk punt), maar niemand kon ook maar 1 zwak punt van zichzelf vinden. Soit, ik zal er dus maar van uitgaan dat onze twee nieuwe krachten, Protais en Innocent, een ware versterking voor het team zullen betekenen!

Het volgende verhaal is een mooie illustratie van een administratief kluwen waarin ge liever niet wilt verzeild geraken. Ik zit met een visumprobleem. Het verhaal is redelijk ingewikkeld en ik ben niet zeker dat ik het zelf volledig begrijp, maar toch een poging. Voor mijn vertrek naar Rwanda, ben ik op de Rwandese ambassade in Brussel een toeristenvisum gaan halen. Men had mij immers gezegd dat dat de eenvoudigste manier is om het land binnen te geraken (ge moet dan wel een verhaaltje verzinnen en uw vliegtuigticket laten zien (wat een potentieel probleem is als uw retourdatum 5 maanden na aankomst ligt), maar soit). Ter plaatse in Rwanda zou ik dan een aanvraag voor een verblijfsvisum en werkvergunning moeten aanvragen. Daarvoor zijn er een boel documenten vereist (paspoort, contract, uitnodiging, aanvraagformulier van de ambassade, cv, diploma’s, bewijs van goed gedrag en zeden, enz.). De meeste daarvan had ik al meegenomen vanuit België, maar een aantal andere (contract, uitnodiging), moest ik hier nog bemachtigen. En dat kost tijd. Stom voorbeeld: het aanvraagformulier van de ambassade moet ge downloaden vanop de website van het ministerie van migratie. Maar dat formulier is een pdf-bestand en het vinden van een internet-cafe met Acrobat Reader bleek minder vanzelfsprekend dan ik dacht. Toen ik er dan eindelijk toch één had gevonden, bleek er geen printer te zijn. Op die manier verliest ge dus al gauw een paar dagen. Ook nog grappig, pasfoto’s laten nemen. Gebeurt hier gewoon met een digitaal fototoestel op een kruk met een witte handdoek achter u.

Bon, goed twee weken geleden had ik dan alles bij elkaar verzameld en ben ik met Firmin, de voorzitter van Adenya (mijn werkgever), naar het bureau van immigratie gegaan. Toen bleek er een probleem te zijn met een nieuwe wet die, als ik het goed begrepen heb, zelfs nog niet gestemd is. Ik werk namelijk als buitenlander voor een lokale organisatie. In het nieuwe systeem zou mijn werkgever zich dan eerst als internationale organisatie moeten laten registreren, vooraleer ik een werkvergunning (en verblijfsvisum) zou kunnen verkrijgen. Ofwel zou Broederlijk Delen zich als operationele organisatie in Rwanda moeten registreren (wat nogal dwaas is, want ik heb een arbeidscontract met Adenya en niet met Broederlijk Delen, dat bovendien nieteens een operationele organisatie is hier in het zuiden, ze ondersteunen er projecten van lokale partners zoals Adenya, mijn werkgever). Soit, we zijn er die dag niet uit geraakt. Maar dat was nog niet alles. Mijn visum bleek immers al vervallen! Ik ging er vanuit dat ik een visum voor drie maanden mee had gekregen, maar dat bleek dus maar 1 maand te zijn. En dat constateer ik 1 dag na de vervaldatum, in het bureau van de immigratie dan nog.

Problemen dus. In ieder geval moet ik eerst terug mijn toestand reguraliseren alvorens ik verder kan met de procedure van werkvergunning en verblijfsvisum. Vorige donderdag ben ik naar een vergadering geweest op de Belgische ambassade hier, waar net dit soort van toestanden op de agenda van de vergadering stond. Men wist mij te vertellen dat een werkvergunning tegenwoordig geen apart document meer is, maar dat het mee op het verblijfsvisum wordt vermeld (ge kunt alleen een verblijfsvisum krijgen als ge hier ook werkt). Bon, er bleken twee mogelijkheden om mij te regulariseren. Ofwel betaal ik een ‘boete’ omdat ik mijn visum heb laten verlopen (30 dollar per week of zoiets). Vervolgens moet Adenya dan een brief schrijven naar de immigratie waarin wordt uitgelegd dat ze mij hier echt wel nodig hebben in het project. Daaraan dienen enkele documenten te worden toegevoegd; namelijk een bewijs dat Adenya (lokaal) geregistreerd is, een overeenkomst tussen Adenya en het ministerie van Landbouw en een soortgelijke overeenkomst tussen Adenya en het district Nyaruguru (waar het project actief is). Dit wist Léonidas, iemand van Dierenartsen zonder Grenzen, mij te vertellen in die vergadering op de ambassade. Hij kent immers de verantwoordelijke voor migratiezaken van het district, iemand die trouwens naar ‘t schijnt al een week op zoek is naar mij. Ik heb hem dan maar opgebeld en hij heeft de uitleg van Léonidas bevestigd. Probleem is dat dit ook weer een hele procedure is die lang kan aanslepen omdat er vele tussenstations zijn waar er iets kan mislopen of het dossier gewoon kan blijven liggen. Daarom stelde Firmin mij een sneller alternatief voor. Hij kent namelijk iemand wiens schoonbroer op de Rwandese ambassade in Bujumbura (Burundi) werkt. Op die manier zou ik direct terug aan een visum geraken. Dus ziet het ernaar uit dat ik morgen naar Bujumbura vertrek voor een dag of twee om dan hopelijk met een nieuw visum naar Rwanda terug te keren. Probleem hierbij is dat ik eerst Rwanda moet uitgeraken. Als ze aan de grens immers zien dat mijn visum vervallen is, riskeer ik een probleem. Maar ook dat zou opgelost geraken, vermits dat contact van Firmin ook aan de grenspost iemand kent. Ik ben benieuwd…