Hallo iedereen,
Tijd voor een eerste update vanuit het verre Senegal! De eerste indruk van de stad Kaolack is druk maar vooral snikheet! Het regenseizoen zit eraan te komen dus s’avonds is het bewolkt waardoor de warmte niet weg kan en dan blijft het ook de hele nacht absurd. Zelfs de getrainde Kaolackers hebben het deze dagen extreem moeilijk. Als we s’ochtens alle bureaus in Caritas langsgaan om iedereen een hand te geven (dat is de gewoonte) is de eerste vraag altijd: ‘Et la chaleur?’ waarop wij steeds antwoorden ‘c’est compliqué!’.
Maar wat hebben we hier zoal meegemaakt… Wat niet! We hebben al haar gegeven aan een man die het nodig had voor een grigri (een geluksbrenger) die hij wou laten maken door een Marabou. We hebben voor de eerste keer rijst met onze handen gegeven, maar na een paar mislukte pogingen zijn we toch op de lepel overgeschakeld. Ook hebben we onze entree al gemaakt op de Senegalese TV waar we (zonder het zelf te beseffen) door het beeld lopen op een door caritas georganiseerde ‘foir’. We hebben ook voor het eerst de lokale takeldienst aan het werk gezien (lees een paard met een kar waar het wrak wordt opgezet). Maar we hebben vooral ook voor het eerst de Senegalese gastvrijheid meegemaakt! Iedereen is hier enorm vriendelijk en vooral de kinderen zijn extreem enthousiast als we door onze wijk wandelen… We wonen nu in het nieuwe huis van Tocoma (onze begeleider). In de week zitten we er alleen, maar in het weekend komt de hele familie SY (Tocoma, zijn vrouw en de drie kinderen) naar Ngan (onze wijk) en dan is er altijd plots heel veel leven in huis.
Misschien snel even uitleggen wat we hier doen. Samen met Niels werk ik hier bij Caritas Kaolack, waar we onderzoek doen naar de impact van de verschillende microfinancieringsinstellingen. Deze maand hebben we vooral de verschillende boerenorganisaties bezocht om de werking, de uitdagingen en de voordelen beter te begrijpen. Deze week zijn we voor het eerst naar een dorpje (Dikhao) getrokken om er een hele week met hulp van andere animatoren enquêtes af te nemen. Wat een belevenis! Er was namelijk geen water, elektriciteit of alfabetisering maar wel ongelofelijk veel vriendelijke mensen. We werden dus in het midden van de brousse gedropt met wat kleren, wat koekjes en 20 liter water. Niels vertrok met de moto en ik trok met paard en kar naar de dorpjes die dichterbij waren. In die dorpjes hadden ze nog nooit een toubab (blanke) gezien, dus men rockstergehalte was wel zeer hoog. Voor we aan de enquêtes begonnen was er altijd eerst een dorpsvergadering waar de president van de boerenorganisatie en het dorpshoofd een beetje uitleg gaven en plots moest ik ook nog iets zeggen… Oeps! Allemaal starende ogen, afwachtend op de eerste woorden van de toubab… Ben dan maar begonnen met ‘Salam Haleikum’ en dat bleek gelukkig echt een winner te zijn!
We zijn dit weekend ook voor het eerst op roadtrip geweest! Samen met Augustin, een Franse stagiair, zijn we naar Saint-louis getrokken voor een hiphop festival. Wat een omschakeling! Na het hutje van in de week ineens op hotel met een bed en ontbijt met chocoladekoeken! Dat alleen was de autorit van 12u (6u op en 6u af) zeker waard!
Volgende week gaan we weer een week de brousse in en gaan we in het weekend weer op uitstap… Dus de verhalen en de foto’s volgen!
x