Deze voormiddag het Nationaal museum bezocht met maquettes van de oorspronkelijke hutten, de verschillende gebruiksvoorwerpen en ook de portretten van de koningen en presidenten. Nadien naar een optreden geweest van de ‘tambourinaires’ of trommelaars. Echt fascinerend en dan is er nog niets gezegd over het prachtig decor van de groene heuvels. Het was ondertussen al tegen het middaguur en we gingen zogezegd om 13h eten in Gitega, maar dat hebben we hier al geleerd: alles gebeurt met ongeveer 2h vertraging. Toch zijn we nog naar de warmwaterbron gereden (daar moet je je niet te veel bijvoorstellen wat dat gaat maar aan 10 à 20 km per uur op deze wegen met reuzeputten). Maar het was meer dan de moeite waard: een waadplaats met water van ongeveer 40 graden. Dus snel onze badpakken aan en in het bad gaan liggen. Eindelijk warm water! Ideaal om je haar eens deftig te wassen na tien dagen koude douches (en voor sommigen geen). ‘s Middags heerlijk gaan eten in Midland voor 2000 Fbu heb je hier een dagschotel. Dat is minder dan 1.5 euro. Maar de porties zijn hier heel groot en rijk aan koolhydraten dus velen krijgen dat niet op. De kinderen voor het restaurant smeekten om het te mogen opeten wat wij dus toelieten. Het contrast tussen arm en rijk is hier echt zeer groot.
Morgen gaan we naar de watervallen. Dat schijnt ook prachtig te zijn.

Wat onze inleefverblijven betreft, waren de ervaringen zeer verschillend. Zelf heb ik mij vooral ingeleefd in het leven van scholieren die met vakantie waren. Ze hangen thuis wat rond, zitten, kijken, gaan wat wandelen. Ook de kinderen spleen verrassend weinig. De grotere meisjes moeten natuurlijk wel helpen in de keuken. De maaltijden van banaan, rijst, bonen en een beetje groenten vond ik lekker alleen moet het voor mij niet zo drijven in de olie. Waar de kinderen het meest plezier aan beleefden waren de spelletjes. Gezelschapsspelletjes kennen ze niet, maar ze waren er niet meer van weg te slaan: vier op een rij, Mikado, memory en noem maar op. Ook het doodgewone tikkertje kenden ze niet. Van hen heb ik een soort aflossingskoers geleerd.

Wat de andere groepen betreft: Frère Alexis van Cadec was een zeer charismatische broeder die heel wat in beweging kan zetten.

In het noorden viel het wel op dat de mensen armer waren en daar werden ook veel meer patriarchale structuren beleefd.

Ondanks de armoede waarmee we geconfronteerd worden zijn er toch tekens van hoop. Kinderen die ondanks het feit dat ze al 16 zijn toch nog hun lagere school willen afmaken, jonge mensen die geloven in de kracht van het zich verenigen en die zo maandelijks een bedrag bijeenleggen zodat ze maandelijks aan iemand van de groep een geit kunnen geven of schoolgeld kunnen betalen. En vooral de levenslust. Stress heb ik hier nog nergens bespeurd en het land is zo mooi. De stilte en het gebrek aan vervuiling in de heuvels is adembenemend.

Stilaan leren we natuurlijk ook wat basiskirundi en dat vinden de mensen natuurlijk heel leuk.
Ook liederen worden uitgewisseld: we kunnen al wat Kirundi zingen en zij kennen ook al ‘Ik heb de zon zien zakken in de zee’. De zondag is hier echt een heilige dag. Sommigen hebben 5h in de kerk doorgebracht. Meestal een zeer swingende bedoening.

Vanavond blijven we gezellig thuis, want het is de vooravond van de verkiezingen. We zijn benieuwd naar de dag van morgen.
Tuzosubira (tot ziens)
Jasmin

Pagina's: 1 2