De kinderen die ons razend enthousiast toewuiven vragen ook meestal ‘donnez-moi de l’argent’. De meesten vuil, op blote voeten en in lompen. Vier dagen in een familie verblijven is bij afscheid nemen meer dan hartverscheurend.

Pagina's: 1 2

Eerste inleefreis van Geert, Kathleen, Marc en Miety
Ons inleefverblijf vond plaats in het noorden, in het centraal gelegen Mparamirundi, zowat 7km van de Rwandese grens.
De stoffige wegen met aan beide kanten stalletjes van winkels en tussenin de lemen huisjes gaven een armoedige aanblik. De kleurrijke drukte van mensen op straat maakten echter veel goed! Er was de nieuwsgierigheid want blank valt hier op. Er waren de vragende blikken en de uitgestoken hand, maar daar waren we op voorbereid. Er was telkens de begroeting als we elkaar passeerden en dan verscheen er die glimlach op hun gezicht. Even was alle miserie vergeten.
Onze gastgezinnen behoorden allen tot de notabelen van het dorp en hadden elk hun profiel, maar dat de man het hier voor het zeggen heeft, was voor ieder van ons vlug duidelijk.
Het afscheid op het einde van dit vijfdaagse verblijf was het afscheid van een vriend die we ongetwijfeld met veel verwachtingen hebben achtergelaten. Of we die gaan kunnen inlossen blijft een vraag….

Het vierde groepje (Nicky, Lieve, Hilde en Annelies) bezocht het Centre Agropastorale Mutwensi (CAM). Dit centrum in het Noorden van Burundi in de provincie Kirundo, wordt geleid door 2 paters: Gérard en Isaac. We ontmoetten nooit eerder zulke enorm geëngageerde, integere mannen met een duidelijke visie rond landbouw en vorming. We werden gastvrij ontvangen door onze inleeffamilies maar we werden tevens geraakt door de schrijnende armoede binnen de gezinnen. CAM zorgt voor verbetering van de veestapel, diversifiëring van de landbouw, alfabetisering en werkgelegenheid ( ananaswijn en zonnebloemolie). Wat ons altijd zal bijblijven is de hartelijkheid van deze mensen: Fiere, hardwerkende, hoopvolle mensen, die we voor altijd in ons hart sloten.
Nicky

Ik ben terecht gekomen bij een sterke vrouw: Rebecca. Ze is al 17 jaar weduwe en heeft haar 3 meisjes bij haar mama opgevoed. Bij de laatste oorlog was hun hele huis vernield, alle velden platgebrand, alles verwoest… Door de instabiliteit in het land moeten mensen steeds maar opnieuw alles opbouwen. Rebecca is een vrouw met levenskracht en sinds een jaar ongeveer is zij aangesloten bij de haguruka groepen. Ze werkt op de koffieplantage, op de bananenplantage of in haar moestuintje. Ze is realistisch over haar toekomst en aanvaardt het heden. Ze is arm, maar heeft een ruime geest en het hart op de juiste plaats. Ik ben blij zo iemand te mogen ontmoeten.
Greetje

Betty, Lut, Jan en An bij Cadec,
een ontwikkelingsproject voor 6 heuvels, voor 20 000 mensen……
Toen we afscheid van onze familie namen, hebben we gehuild. Ieder om beurt op een eigen moment. Want dit samenleven, deze inleving maakt een diepe indruk, het geeft speciale energie, het schept een aparte band.

Pagina's: 1 2

We hebben ons eerste inleefverblijf achter de rug en zijn nu 4 dagen in Gitega, de 2de grootste stad van het land. De groep is weer compleet en we wisselen ervaringen uit en genieten van de toeristische attracties.

Pagina's: 1 2

Colombia viert vandaag, op de nationale feestdag 20 juli, 200 jaar onafhankelijkheid. Dat gaat gepaard met veel vuurwerk, militaire parades en harde woorden richting buurman Venezuela, land dat paradoxaal genoeg 2 eeuwen geleden de bevrijder van Colombia, Simon Bolivar, voortbracht.

Maar niet iedereen doet mee aan het feestgedruis.

Lees meer: http://esperanzaproxima.net/nl/blog/4-derechos-humanos/10-misak-people-no-independence

De bloggers in actie!

Op bezoek bij de theeproducenten waar ze hun zakken voor het transport van de thee zelf maken. Op de foto een vlechter van de coöperatie.

Vrouwen in kleurrijke panjes verzamelen voor overleg met Inades.

We worden geconfronteerd met armoede en ziekte. Wie had iets anders verwacht in het 4de armste land van de wereld???

De Burundese Chiro, gesteund door Broederlijk Delen, hier op weg naar een bruiloft.

Een ‘lieflijk’ straatbeeld.

Wat een vrouw allemaal dragen moet….

De aantrekkingskracht van een gekregen bal is enorm. Bij het minste geschenkje staan er in de korste keren een veertigtal kinderen rond jou.

Een huisje uit klei zoals iedereen op de heuvels heeft.

De zoon van de burgemeester trouwt: het eten staat klaar….op de grond!

Lieve teruggeroepen uit pensioen….

Dag 1
Deze voormiddag een zeer uitgebreide uiteenzetting gekregen bij INADES, partner van Broederlijk Delen die de kleine boeren begeleidt en vormt.

Onze aankomst bij INADES en begroeting door Jeanne (secretaresse).

Vooraan in beeld Richard, directeur van INADES Formation Burundi.
Een heerlijk Burundees maal genoten deze middag: bananen, renge renge, rijst, stoofvlees,… (voor 1,5 euro!)

Bekijks hebben we wel genoeg gehad: Abazungu (blanken)!

In de namiddag korte stadswandeling op zoek naar het juiste wisselkantoor.

Zonsondergang aan een verlaten Tanganyikameer (met uitzondering van de barmannen) Prachtig!

Dag 2
Begint met het begeesterend discours van Deo, Secretaire General van ADISCO, een organisatie die de lokale gemeenschappen de kracht wil geven om zelf ‘op te staan’ (haguruka).

Deo, Léon, Libère en Stefaan (toekomstig steunpunt van BD in Burundi).

Na opnieuw een smakelijk lokaal gerecht in restaurant Chez Ngoma vertrekken we richting natuurpark Ruzisi met onze Coaster ‘Lil’ Wayne’.

De laatste spotplaats voor nijlpaarden blijkt middenin een dorp te liggen.

Dag 3
Met Spès, juriste en verantwoordelijke voor het vertrouwenscentrum en bemiddelingsbureau BIJ, op weg naar het Centre d’écoute et de médiation van Kamenge, één van de 13 gemeenten van Bujumbura.
We worden allen bijzonder geraakt door de getuigenissen van enkele inwoners en hun juridische problemen.

Even poseren voor het Centre d’écoute.

Na de middag bezoeken we Sodeco, een fabriek die de groene koffieboon klaarmaakt voor export.

Rechts in beeld staat Déo, productiedirecteur van Sodeco.

Morgen vertrekken we in groepjes naar de heuvels voor een bezoek van enkele dagen aan onze gastfamilies.
Tot …