Het dorre sahel landschap bezaaid met imposante baobabs en elegante lange mensen en dieren. Evenals gedrongen ezeltjes die gammele karretjes voortrekken. Lachte ons toe vanachter het raampje van onze geblutste matchbox taxie. Een enkeltje Dakar Kaolack s’il vous plaît.
De reisgids loog er niet om, een torenhoog afval probleem en een hektische markt zijn de highlights van Kaolack.
Als elke Afrikaanse markt een aanslag op alle zintuigen, geuren en kleuren de ene al exotischer als de ander waaiden ons tegemoet. Iets later werden we aangesproken, of we alsjeblieft een paar haartjes konden missen. Die had meneer nodig, zodat de lokale marabou tovenaar er een magische gri gri mee zou kunnen maken, gezien blanke haren hier nogal dun gezaaid zijn, kwamen we als geroepen.
Wonen doen we in een paleisje dat hoog boven de aangrenzende iets gamelere woningen uit torend. Het ontvangst comité bestond uit Tocoma Sy, Teni en hun drie dochtertjes. Naar aloude traditie, werd de maaltijd op de grond en uit een gemeenschappelijk bord genuttigd. In de weekends blaast de familie Sy ons huisje ook wat leven in.
Tot nog toe gaan we de bureaus van al onze collega’s af ter begroeting, een vriendelijk woordje met de bewaker die nog geen mug zou kwaad doen. En dan genieten van het gekoelde bureau waar we dan rapporten lezen van vorige vrijwilligers. Wel woonden we al enkele assemblé generals bij, daar wordt dan uitgebreid in het Wolof gepalaverd. De rit naar Dickhao zag onze toyota pick up truck door potholes en zandbanken ploeteren, nagestaard door Peul nomaden mensjes met hun vee en krakemmikige hutjes.

enkele weken later…

De hitte sloeg weer onverbiddelijk toe deze week, aangevuld met een stof wolk die boven Kaolack hing was het een heuse woestijn ervaring. De saHEL op zijn best. De avondspits chaos was er alleen maar heviger om. De jakarta mottootjes, duwkarren, voetgangers, taxies, schallende muziekstalletjes, biddende moslims en bedelende Talibe’s zwermden door elkaar. En de mangostalletjes tartten de zwaartekracht.

De voorbije dagen logeerden we in Sabar, bij de lokale chef de village. De ere slaapplaats was voor ons weggelegd, we kregen het mooiste hutje. Elektriciteit was er niet en het was wel een aangename sensatie om mezelf uit een emmer water te wassen in de zwoele avond bries. Onder de Afrikaanse sterrenhemel, tussen de koeien en de geitjes en boven de latrine. Gastvrij zijn ze hier met hopen. Tot zover zelfs dat we onaangekondigd twee avondmaaltijden na elkaar aangeboden kregen.
Het slaapmutsje bestond dan weer uit een mini glaasje mierenzoete thee, voorafgegaan door een half uur durend inschenk en overgiet ritueel.

We zijn dus begonnen met enquêtes afnemen. Ik verplaatste me achterop een camino-achtig brommertje, charlotte ging dan weer met de paardenkar. Gaandeweg besefte ik waarom Senegal de voormalige eindbestemming was van Paris-Dakar. Als ik niet moest afstappen omdat het zand ons te veel werd, werden we achterna gezeten door blaffende honden die Ousman dan wild schoppend, half de controle over het stuur verliezend, weg probeerde te jagen.

Verder ben ik blij jullie te kunnen melden dat de verstoppende werking van overmatige rijstconsumptie, tenietgedaan werd, door het invallen van het mangoseizoen. Deze hogergenoemde rijst met vis (elke dag) werd vorig weekend een beetje afgewisseld met een geitje. Het beestje werd handmatig in de tuin aan zijn einde gebracht. Na de ingewanden verwijderd en het vel gestroopt te hebben, hing het nog even te rijpen in de middaghitte. Die ochtend hadden we al duchtig handjes geschud met de slager die op zijn vuile kartonnen toonbank rauw van vliegen vergeven vlees aan het verkappen was.

en er verstreken weer een aantal dagen …

Vorige week hebben we een viertal daagjes in de brousse gespendeerd.
Geslapen bij een lokale dorpsbewoner en overdag op de ezel charette de omliggende dorpen aangedaan. En plots verloor tijd zijn betekenis.
In de blakende zon, gekookt dat men hersens er van zijn. Nog nooit zo warm gehad in men leven.
puf puf
Aly aly EEEEEEEE! En pets op de arme langoor zen achterste, lopen dat ie deed.
Pape Faye zen ezels staan er om bekend de snelste van het dorp te zijn.
Alleen als er zand op de weg ligt. Het toeval wil dat dat in de Sahel wel eens het geval wil zijn.
Eigenzinnige beestjes de ezeltjes hier, ze lijken wel mooi gechminkt rond de oogjes, en hintje bruin bij de tipjes van hun oren.
De uitdrukking de ezelsoren op hebben krijgt weer een heel nieuwe dimensie, als ezeltjes konden praten …
In hogergenoemde dorpjes zoeken we dan inboorlingen die lid zijn van de organisation paysanne.
Die zeggen ons dan dat ze “globallement très satisait” zijn “NAC!” van de geleverde “services".
Niet in het minst omdat er nen Toubab hun nederige dorpje aandoet.
Daar trachten wij dan kritische rapporten over te schrijven.
In het dorpje Alouky-Sy “Midios” bloedde men hart een beetje, er was geen elektriciteit, water werd
door de klein mannen gehaald per ezelskar een 10 tal kilometer stroomopwaarts. Stel je een zeven jarig ventje voor met armlang hakmes rechtstaand op de kar. Ranselend op zijn trekdiertjes en met één oog op zen kleinste broertje lettend.
School? Te ver, een nieuwe generatie analfabeetjes staat op.
Alleen schapen hadden ze bij kuddes. Laat dit nu net het dorp zijn waar mij drie gemeenschappelijke schotels
na elkaar werden voorgezet. Een hoop rijst met dan een minuscuul visje met vooral veel graten bovenop.
Deze schotel beschermde ik dan met mijn voet tegen een pas geboren hongerig geitje, met men hand tegen de kippen.
De poes keek ik op een afstand.
We troffen het wel dat onze gastheer de trotse eigenaar was van de enige televisie van de wijk. Dientgevolge kwam iedereen die avond gezellig Zuid Amerikaanse tele novellas kijken, en voor een keer keken ze niet allemaal naar ons. Aaa
Hierna verschroeide Sigourney Weaver naar harte lust alien gebroed, een ezel balkte de nacht een gat in.