Agatha op bezoek...
Vorige week begon het hier te regenen, de zon kwam er enkel nog in de voormiddag en vroege namiddag door. Het regenseizoen, luidde zich in. Zo zal het waarschijnlijk wel blijven tot in september zeiden mijn collega’s. Ik zucht telkens bij die boodschap, ik ben immers helemaal geen fan van de regen, in België heb ik immers jaarlijks een overdosis regen. Toch ik probeer hier blij te zijn met een beetje regen. De meeste mensen leven hier immers van de landbouw en hebben de regen echt nodig, zeker na een jaar van droogte zoals vorig jaar. Ik probeer dus de regen te appreciëren… maar sinds het bezoek van Agatha vind ik dat alleen nog moeilijker.
Even slikken...
Even slikken…
Wanneer het tijd is voor ‘veldwerk’, is het altijd heerlijk genieten… Ik mag er dan weer op uit trekken met dromen en een hoop verwachtingen. Activiteiten met jongeren geven mij altijd erg veel voldoening en een berg energie om verder te gaan, verder te strijden en verder te dromen…, maar het is ook heel vaak confronterend en dat was op mijn laatste activiteit met de jongeren van Huitán ook zo. Ik moest echt wel even slikken…
Bittere koffie?!
Zin in een kopje koffie? Dan moet je in Guatemala zijn, zou je denken… Guatemala is immers samen met Colombia werelds grootste en beste koffieproducent. Heerlijk dus om in het koffieparadijs een kopje koffie te drinken?! Maar niets is minder waar… Weet je welke koffie hier het meest gedronken wordt? Oploskoffie!
Een dubbel gevoel...
Het is al een heel tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb. En ik wil toch wel een paar dingen kwijt… Zaterdag was er een reünie met een dertigtal jongeren uit 8 verschillende Maya-Mam gemeenten van Xela. Het thema was ‘de realisatie van een productief project’. Veel jongeren hebben weinig geld en hebben geen echte job dus dergelijk projecten interesseert hen heel erg. Maar omdat we voor dit thema geen al te groot budget hadden, werd het aantal jongeren dat kon participeren beperkt. Daarom hebben we voor de reünie zelf de jongeren geselecteerd waarvan wij weten dat een dergelijk project iets voor hen is en waarvan we weten dat ze erg gemotiveerd zijn om dit project tot een goed einde te brengen.
Mag ik jullie even voorstellen...
De tijd vliegt voorbij en een gaatje vinden om iets op de blog te posten is niet altijd evident… tijd lijkt soms het meest kostbare wat er bestaat, ook hier - wat zouden dagen van 48 uur soms toch veel voordelen hebben. Maar goed… ik wil even tijd maken – tijd nemen – om jullie een aantal jongeren waarmee SERJUS – en ik dus ook – samenwerkt.
Mijn leven zoals het is in Guatemala… een dagje Huitán…
5u15, de wekker gaat af! Ik zucht… ik zou zo graag nog twee uurtjes langer slapen en bovendien is het nog bitterkoud en begint de zon pas op te komen. Maar over 45 minuten vertrekt de bus naar Huitán en ik moet mij dus beginnen spoeden. Om 5u55 kom ik goed ingeduffeld aan bij de bushalte en mijn collega, Vilma, wacht reeds op mij. Dit is bijzonder want meestal is het omgekeerd… Guatemalteken hebben nu eenmaal de gewoonte om te laat te komen. De bus voldoet hier perfect aan… niet om 6u maar om 6u25 zijn we eindelijk op weg naar Huitán. Verkleumd en nog half verdoofd vertrekken we…
Todos Santos
Waar in België veel mensen uitkeken naar 1 november omdat het startschot voor de vakantie was en anderen er misschien weer heel erg tegenop zagen omwille van de vele confrontaties die gepaard gaan met een dag als 1 november, keken de mensen hier vooral uit naar 1 november… het wordt hier vooral beschouwd als een familiefeest. Een feest dat zich al van dagen op voorhand aankondigt en het straatbeeld kleurt… auto’s volgestouwd met bloemen die op en aan rijden, steeds meer kraampjes die felle en kleurige vliegers verkopen, kindjes die bloemen verkopen, vrouwen die langs de kant van de weg bloemenkransen proberen te verkopen, bakkers die plots ‘pan del muerte’ (brood van de dood) in hun winkel leggen, beenhouwers die 10 keer zoveel verschillende soorten worst, ham en andere vleessoorten verkopen, marimbarepetities die uit de kerken weerhalmen, mensen die met emmers verf en verfborstels richting de kerkhoven lopen…
geuren, kleuren en eerste indrukken...
Na een lange vlucht ben ik vorige dinsdag aangekomen in Guatemala. Doodop maar blij dat ik er eindelijk was, dat het eindelijk kon beginnen… Toen ik de luchthaven uit wandelde, kwam mij meteen een vreemde vluchtige geur van herkenning tegemoet… de geur van uitlaatgassen, vermengd met een geur van eten van de vele eetkraampjes die overal aanwezig zijn (een geur van tortillas, gegrilde maïs, tamales,…), vermengd met de geur van vuur of beter gezegd rook (afval dat verbrand wordt, mensen die aan het koken zijn, etc.) en dat gecombineerd met nog allerlei andere ondefinieerbare geuren… en ik wist het meteen, ja, dit is Guatemala… een geur die ik al vijf jaar niet meer geroken had, maar die toch meteen weer vertrouwd aanvoelde. Misschien moeten iemand eens een ‘landen-geuren-set’ of iets dergelijks uitvinden, zodat jullie het je misschien kunnen voorstellen. En dan misschien ook een ‘landen-geluiden-set’ want ook het straatlawaai is helemaal anders dan in België, maar dat hou ik misschien voor een volgende keer…