“Doe wat je moet doen want je hebt een geweten!”
Jean-Marie Houben
Je hebt Jeruzalem niet gezien als je niet aan de Klaagmuur bent geweest, wat we deze morgen dan ook gaan doen zijn. Na een korte wandeling door de Armeense wijk en een strenge controle kwamen we op het terrein wat voor joden de meest heilige plaats is. Dit geeft een speciaal gevoel als je ziet hoe al deze mensen op het plein staan te bidden in hun typische houding met al de attributen die er bij horen. Tegelijkertijd zijn bouwvakkers druk aan het werk. We herinneren ons ook de beelden toen Ariel Sharon op de Tempelberg liep en zo mee de tweede Intifada uitlokte. Over Sharon meteen nog wat meer.
In het hotel gaan we luisteren naar het verhaal van Michel Warschavski van het Alternative Information Center over de nederzettingen rondom Jeruzalem. Michel wees op een paar problemen zoals de groeiende kloof tussen arm en rijk in Israël maar vooral door die Muur die ook door Oost-Jeruzalem loopt en het afscheidt van de Westelijke Jordaanoever. Die Muur verhindert uiteraard ook samenwerking. Verder schetste Michel de moeilijkheden om tot een echte oplossing te komen: zoals het blijven ontkennen dat Oost-Jeruzalem bezet gebied is. De bezetting of kolonisatie gebeurt vooral omdat Israël ‘zoveel mogelijk land met zo weinig mogelijk Palestijnen’ wil. Van een echt vredesproces is geen sprake, want er is geen enkele vooruitgang. Voor de Palestijnen is het essentieel dat vrede ook een einde van de bezetting inhoudt.
De Muur
Christine Descamps en Hugo Wouters
Godsdienst en democratie.
We stonden op met in ons achterhoofd nog de uitspraak van de patriarch van Jeruzalem, die de vorige avond werd geciteerd door de Vlaamse witte pater Frans Bouwen, die werkt aan de interreligieuze dialoog: “Een staat die gebouwd is op een godsdienst kan niet goed zijn. Het is inherent aan een dergelijke staat dat ze andere godsdiensten en groepen discrimineert.”
Checkpoints en vrede.
We reizen vandaag naar Bethlehem. Dit ligt op de Westelijke Jordaanoever. Dit is een Palestijns gebied waarrond een ‘veiligheidshek’ is gebouwd, de intussen beruchte Muur. Binnen dergelijk gebied wordt de bewegingsvrijheid van de Palestijnen door Israël beperkt via een systeem van checkpoints en de bouw van de Muur. We moeten door een controlepost via een poort waar het Israëlisch ministerie van toerisme ons welkom heet met de slogan ‘Peace be with you’. Dit getuigt van zo’n verregaand cynisme dat we ons afvragen of ze het dan toch menen?
We bezoeken de geboortekerk en Bart dompelt ons, met op de achtergrond prachtige Byzantijnse gezangen, onder in het ontstaan en de betekenis van het hoogfeest Kerstmis.
Op naar Jeruzalem, stad van vrede?
Lea Moerenhout en Luk Hollebecq
Jezus gaat op naar Jeruzalem … Ook wij.
Naar welk Jeruzalem?
Het Jeruzalem uit Jezus’ tijd? Het Jeruzalem van Koning David? Het Jeruzalem dat door de eeuwen heen is begeerd, veroverd, verwoest, opgebouwd, verdeeld, vernederd, weer opgebouwd, ingenomen, bovenop gebouwd
Mine-fields in Golan
Myriam Desloovere en Mieke Augustuyns
Deze schrijnende realiteit op de Golan-hoogte laten we vandaag achter.
We doorkruisen de vruchtbare groene GALILEA-vlakte, onderweg van Nazareth naar de zee.
Een ingenieus kanaalsysteem bevloeit alle velden en maakt ze heel erg productief :
granen, groenten en fruit kleuren deze Israëlische grond.
Bloesem van kers
Gevangenprikkeldraad
Gekleurd in ‘danger’-plak
Witte keien
Krassende scherven
Op kapotgeschoten land
Bloesems in de winter
Alleen de geur van bloed
IJzer, eenzaam
Op het veel te kale gras.
Tweede dag Dag habibi, Dag habibti ( = schatjes in het arabisch)
Agnes Bouwen, Anne Coussement en Patrick Maes
Hoe begin je een verhaal over zo een gevulde dag?
Met mondjesmaat gewoon, enkele indrukken, en de rest moet je ons maar eens vragen als je ons ziet…
Met een klop op de deur gewekt om half zeven… en hop de bus in om half acht richting Golanhoogte. Even situeren: ten noorden van het meer van Galilea, langs de grens van Libanon in het noorden en Syrie in het oosten.
Korte geschiedenis: de Golanhoogte is eigenlijk Syrisch gebied dat door Israël bezet is sinds 1967 en geannexeerd werd in 81. Volgens onze knappe Druzische gastheer had Israël al lang zijn oog laten vallen op één van de waterreservoirs van Israël. ( 25% van het water uit Israël komt uit de Golanhoogte). Onder het mom van eigen veiligheid annexeerden ze het gebied, maar het feit dat vrijwel onmiddellijk Israëlische kolonisten worden gedropt, vertelt een ander verhaal. Van de 139 Arabische dorpen blijven er nu slechts 5 over. In het grootste van de 5 waren we op bezoek.( Majdal Shams)
‘Kom naar Galilea, daar zult ge mij vinden’
door Véronique Vuylsteke
Maandagavond zijn met z’n allen veilig en wel geland in de glanzende, fonkelende luchthaven van Tel-Aviv. Alleen een korte, donkere rit scheidde ons nog van ons hotel Gabriel te Nazareth. De buschauffeur van dienst had nogal moeite om ons hotel direct te vinden en dit ogenschijnlijk alledaags probleempje, bracht ons meteen al tot een eerste pijnpunt van de vele in het Israëlisch-Palestijns conflict. De Arabische Israëli’s hebben slechts 3,20 procent van het grondgebied terwijl ze eigenlijk wel in Israel (uitgezonderd dus de bezette gebieden) 20 procent van de bevolking uitmaken. Het gevolg is dat ze voortdurend moeten bijbouwen op eenzelfde lapje grond en alles opeengeplakt is. Dus het was toch wel duchtig speuren naar hotel Gabriel.
Alhoewel laat onder de wol, drie uur plaatselijke tijd, waren we dinsdag toch al vroeg uit de veren. Op het programma stonden enkele bijbelse geoklassiekers. In de Paastijd zijnde, mochten we volgens Bart, één van onze gidsen, de oproep van Jezus “Kom naar Galilea, daar zult ge mij vinden”, niet naast ons neerleggen. Maar we waren niet de enige die zich daartoe geroepen voelden. Op onze eerste stopplaats Tabgha hadden reeds grote touristbusses hun ladingen uitgespuwd. Het is eigenlijk wel opmerkelijk, wist de andere gids Brigitte ons te vertellen, dat het toerisme zich nu voor het eerst duidelijk weer op gang trekt na de tweede Intifada in 2000. Het geeft de valse indruk dat de toestand gestabiliseerd is, dat het weer veilig is om hierheen te komen.
Vredespelgrimage naar de Palestijnse gebieden en Israël
De tweede vredespelgrimage van Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen is vanochtend geland in Israël. Deze reis valt samen met de herdenking van 60 jaar Israël en 60 jaar Nakba. Wat voor Israël een triomf was en voor de Palestijnen de Nakba (catastrofe in het Arabisch) met het vluchtelingenprobleem krijgt een prominente plaats in de missie.
Naast de Bijbelse en historische bezienswaardigheden, belichten we de pijnlijke hedendaagse geschiedenis van de regio. Op het programma staan bezoeken aan religieuze plaatsen zoals Tiberias, Nazareth, Bethlehem en Jeruzalem. We treden in Jezus’ voetsporen en lezen de Bijbel op die plaatsen waar hij was, en bezinnen ons op wat het visioen van gerechtigheid en vrede vandaag kan betekenen.
Tegelijk zoemt de pelgrimage in op de politieke realiteit. Onder leiding van the Golan Society for Development bezichtigen we de verwoestte Syrische dorpen op de Golanhoogte, de Israëlische organisatie Zochrot neemt ons mee op sleeptouw in de voormalige Palestijnse haven van Jaffa, de Palestijnse vluchtelingenorganisatie Badil begeleidt de groep in het vluchtelingenkamp Dheisheh, het Alternative Information Centre toont hoe de Muur en de nederzettingen Oost-Jeruzalem afsnijden van de Westoever, enz.