Mijn werk in Congo zit er bijna op. Nu zondag vertrek ik naar Kin om de woensdag daarop den vlieger naar Zaventem te nemen. Tijd voor een pré-nabeschouwing. Omdat mijn blog zich bevindt op de site van mijn (vrijwilligers)werkgever: ziehier een werkoverzicht. Maar eerst tijd voor reclame.

Inex Congo! Nu ook aan huis geleverd!

Pagina's: 1 2

It just was great!

Ik heb niet veel tijd aldus enkele foto’s & no comment

Yes yes, two blogs in one week time!

Gisteren was het grote moment! Eindelijk dacht ik eraan Pathy te vragen de zandvlooien in mijn teen te verwijderen op een moment dat hij ook weldegelijk in de buurt was (Pathy dan). Die beestjes moesten al lang weg zijn maar omdat ik er in tegenstelling tot de hele wereldbevolking geen last (verschrikkelijke jeuk) van ondervond liet ik die parasietjes maar begaan.

De colateral damage werd duidelijk eens het verwijderen van de beestjes begon. Ze hadden een diepe krater gevreten in mijn teen. Gelukkig had ik drie chirurgen bij mij met een massa aan ervaring (zie foto, luckely without details). Er werd geopereerd met een geslepen stukje palmtak, de vlooien werden gedood met een kaars en de teen werd ontsmet met mazout. Mijn voet was trouwens altijd in goed gezelschap tussen al die bananen op de operatietafel. Geneeskunde in Congo… this time I liked it .

En nu zitten we nog in de stad. Vanaf morgen trek ik voor enkele weken de provincie in! Op naar de dorpen! Met MIDIBAM gaan we de vrouwengroepen in Mpiana, Ngandanjika, Thilengi en Tshala bezoeken, sensibiliseren, nieuwe zaken aanleren en ze nog warmer maken voor het MIDIBAM-project. Om het typische Europese beeld van Afrika dan toch eens te bevestigen: hutjes en kampvuur here I come!

Take care amigos in de frigos.

Ciao ciao

Yannick

PS: het kan dus zijn dat ik dikwijls niet bereikbaar ben waarvoor mijn excuses

First of all: de periode tussen twee blogs door lijkt rechtevenredig te worden met de periode van mijn verblijf hier waarvoor mijn excuses.

Intussen zitten we in het nieuwe jaar 2009, een heel gelukkig nieuwjaar dus aan iedereen!

Hier in Mbuji Mayi wordt het nieuwe jaar vooral op 1 januari gevierd. Een feest dat is het, voor iedereen! Om het nieuwe van het nieuwe jaar te bevestigen steekt elke Congolees in een nieuw ensembelken. Iedereen eet rijst en kip, gebakken bananen, geit, maniokblaren en natuurlijk niet te vergeten de boule d’or: foufou. Er worden stevig wat skols en sucrées afgedronken en naar de avond toe strompelt de helft van de stad zo zat als een kanon huiswaarts. Een nieuw jaar dat moet gevierd worden! Iedereen is blij en wenst elkaar een gelukkig, gezond en voorspoedig nieuwjaar.

Pagina's: 1 2

Mbuji Mayi, kind van de diamand

Mbuji Mayi is een grootstad. Ze telt 3.000.000 à 4.000.0000 inwoners. Welgeteld vijftien jaar terug waren dat er nog geen 500.000 en nog eens vijftien jaar dieper in de tijd net iets meer als 100.000. Papa diamand en mama MIBA kenden vruchtbare tijden. Tijden ongeveer even vruchtbaar als prinses Mathilde en Astrid samen. MIBA staat trouwens voor ‘Minière Bakwadiang’ ofte de ‘mijnmaatschappij van het volk’.

Sinds de diamand hier in Mbuji Mayi werd ontdekt was er volk. Rijke westerlingen hielden ervan de echtgenote te plezieren met het heilige steentje, het speciale glas, een van de exclusiefste zaken op aarde. Mama MIBA was een trotse bezitter en Mbuji Mayi het glunderende kind. De stroom ‘creuseurs’ nam als maar toe en beliep al snel enkele honderdduizenden. Ze hakten en kapten diamand alsof hun leven ervan afhing. Ze verdienden schoon hun boterham, enfin hun bol foufou. Hun kinderen gingen gratis naar school en in ‘hopital Bonzola’ was er gratis gezondheidszorg voor de hele familie.

Pagina's: 1 2

Numero uno:
lekkere insecten op de markt, jammie ;-). De paraplukes dienen hier als bescherming tegen de zon, das wat anders dan bij de sneeuwkonijnen in België.

Pagina's: 1 2

Hellow hellow hellow

Om mijn serieuze post van daarnet te compenseren met iets luchtigs en het feit dat ik twee weken niets postte goed te maken ziehier nog wat fooootooooos!

Allereerst een typisch beeldje uit de Congo. Een kindje dat brood probeert te verkopen langs de kant van de weg met een hutje, vrouwen met allerlei gerief en veel groen op de achtergrond.

Numero twee is Dr. Raoul die even terug kwam uit Kinshasa en bij ons op logement verbleef. Op de achtergrond zie je de kathedraal van Mbuji Mayi en daarachter staat den bureau van midibam.

Derde zijn de houtskool –oftwel in de local language: ‘makela’-verslepers die 100 km afleggen te voet, trekkend aan hun vélo om deze in Mbuji Mayi te krijgen. Respect!

Verder hebben we nog mijn twee vrienden Patty en Gustaaf waarmee ik vorige week donderdag bij toeval een feestje op ons terras organiseerde. Patty (links) is geldwisselaar en altijd welgezind en mag je beschouwen als mijn beste vriend hier, Gustaaf is de huiseigenaar en weet redelijk wat van het westen en is de jokejacket bij uitstek.

Van de volgende foto zou ik graag zeggen dat het een kijk is vanuit de gevangenis naar de prachtige wereld die er achter ligt. Misschien zou ik er dan wel een prijs voor krijgen. Het is echter gewoon een foto van bij ons op de koer. Je ziet, alle huizen zijn hier beveiligd met een hoge muur, glasscherven én prikkeldraad! Het contrast met de regenboog maakt het helemaal af zou een amateur-kunstenaar zeggen.

Ik ging dit weekend ook op bezoek naar de school van maman Anne. Mijnen chef heeft dus nog andere projecten ook! Dit zorgt er vooral voor dat ook meisjes en kinderen van ouders met weinig geld naar school gaan. Mamu Anne: you’re doing a great job!
En trouwens: aren’t they cute?

Gisterenmorgen ging ik op bezoek bij de bisschop. Gezien de sterk religieus getinte samenleving is hij een man met veel aanzien. Maman Anne was in rouw dus kon zij er niet bij zijn. Ik werd vergezeld door Marcelline, onze animatrice bij midibam. Het was een gezellig en veelbelovend onderhoud zoals je het jou tussen twee politiekers zou indenken .

Voila dat was het dan alweer. En er geldt opnieuw: klik op de foto en hij wordt groter! Waauw!

Amigos adios.

Yannick

Dag beste bloggertjes,

Omdat het zwansgehalte van mijn laatste posts steeds meer steeg heb ik besloten het deze keer serieus te houden. Er is dan ook iets serieus gebeurd.

De schoonzoon van mama Anne is gestorven en zijn vrouw, maman Anne’s dochter, is half dood. Laten we starten bij de start en dus beginnen bij het begin (zwans-zwans).

Een goeie twee weken geleden kreeg maman Anne telefoon op het werk van haar dochter die in Kinshasa woont. Al wenende wist die te vertellen dat haar man opeens heel ernstig ziek was geworden op terugweg van Lubumbashi naar Kinshasa. Haar man is verhandelaar, of nen commercant zoals ze hier zeggen. Hij vertoefde in Lubumbashi voor zaken (… en misschien wel nog voor wat meer want zijn 2e vrouw woont daar). Hij lag in een ziekenhuis op 150km van Mbuji Mayi en als er niet snel geld werd overgemaakt aan de dokter zou hij sterven. Een moederhart breekt, net als bij ons, wanneer een kind ongelukkig is. Maman Anne maakte dus snel het geld over.
Twee dagen later viel de man echter in coma en dus moest maman Anne nog maar eens met geld over de brug komen. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig werd de man nadien weer beter en was hij sterk genoeg om naar Mbuji Mayi door te reizen op zondag. Maman Anne haalde hem op in Muene Ditu, op 100km van Mbuji Mayi (je kan ongeveer 1 lijn trekken dwars door het land van een goeie 1500 km tussen Kinshasa (westen) door Mbuji Mayi (midden) en Lubumbashi (oosten)). De kostprijs van deze reis was natuurlijk terug voor maman Anne’s rekening. Aangekomen in Mbuji Mayi stuurde ze de man direct naar het ziekenhuis. Dat was evenwel buiten de traditionele familie van manlief gerekend. Men wou hem hier thuis verzorgen met behulp van de traditionele medicatie. Uiteindelijk wist men hen toch te overtuigen van plan A: op naar het hospitaal.
Na enkele zware dagen en investeringen kon de man in het weekend al praten en aangezien het op zondagnamiddag zo goed met hem ging mocht de traditionele medicijnman, a.k.a. plan B, hem nog wat extra soigneren met zijn brouwseltjes. Een uur later begon de man pekzwart slijm over te geven en nog een aantal uur later was hij dood.
Maman Anne deelde het nieuws mee aan haar dochter die al twee weken niet had gegeten omwille van de hele situatie. Gisteren kwam die dochter met Hewa Bora Airways toe in Mbuji Mayi. Ik wachtte haar mee op in het welkomstcomité en zag hoe ze ondersteund door twee mensen al wenend de trappen afslenterde. Ik belde zonet met maman Anne. Dochterlief mag van manliefs familie niet eten en veel erger nog: niet drinken en dit tot de begrafenis van morgen…
Op het eerste zicht lijkt dit onbegrijpelijk. Toch is het belangrijk respect op te brengen voor andere culturen en gewoontes en gebeurtenissen ook daarbinnen te situeren. Trouwens in welke samenleving helpt men de dood niet een handje? De onze is alvast bezaaid met verstokte rokers, roekeloze chauffeurs, mensen die zichzelf volstoppen met ongezonde voeding, alcoholisten, druggebruikers… noem maar op. Dezen zijn hun cultuur trouwens niets verschuldigd.

Lieve groeten

Kabouter blog.

Yippie yee yow, yippie ya ya yee!

Saturday night:
- kerstversiering
- mensen die hunzelf de hele tijd willen zien dansen in de spiegel
- ‘What is love’ van Haddaway
- enkele prostituees op zoek naar werk
- om de vijf minuten een sirene om de ambiance wat aan te wakkeren
- geld in mijn zakken voor mijn danskunsten
- krakende boxen
- indiaans ge’woewoe’ (met de hand voor de mond) door de vrouwen
Het lijkt absuurd maar dit is de typische setting voor een avondje uitgaan in Mbuji Mayi, qua cultuurverschil kan dat tellen. Alleszins ik heb mij meer als geamuseerd .

Pagina's: 1 2

Mojo Mojo!

Graag laat ik u mijn gedachten lezen op het moment dat ik vorig weekend naar Lac Mukamba reed:
Ik rijd met een zware 4x4 Toyota Landcruiser door het brute Congolese landschap.
De palmbomen aan de horizon gaan, op het ritme van de hobbels en bobbels op de weg, heel snel op en neer.
Ik hel samen met het voertuig dertig graden naar links, dan weer veertig naar rechts.
De auto schuift van de ene naar de andere kant over het zand.
Ik voel mij als een Paris-Dakar-deelnemer in het heetst van de strijd.

Pagina's: 1 2